«Obrígannos a destruír o marraxo coma se fose droga», denuncian armadores

Gustavo Rivas

Transición Ecolóxica négase agora a certificar capturas en terceiros países

Nin comercializar para consumo directo, nin doar a centros benéficos, nin destinar á fabricación de fariñas de peixe… «A única alternativa que nos dan é pagar a destrución total do peixe, asimilándoo á droga ou substancias tóxicas», sinala Juana Parada, xerente da Organización de Palangreiros Guardeses ( Orpagu). É a nova volta de porca que o Ministerio de Transición Ecolóxica deu na súa cruzada para salvar ao marraxo, unha especie que Pesca permite capturar á frota española, pero que, tras a súa inclusión no apéndice II de CÍTELA (Convención sobre o Comercio Internacional de Especies Ameazadas de Fauna e Flora Silvestres), debe acompañar dun certificado que expide Transición Ecolóxica se o quere vender. E obter ese documento é cada vez máis difícil. Despois de negalo no Atlántico norte e limitalo no resto dos océanos, agora escatímallo a aquelas capturas que os buques españois capturan en augas de terceiros países cos que a UE ten subscritos acordos de pesca.

Duras condicións

Obter o certificado CITES é imposible se se trata de marraxo capturado no Atlántico norte. Nesas latitudes, Pesca permite aos palangreiros alijar por marea dúas pezas, pero o departamento que dirixe Teresa Ribeira estableceu un cota cero para o seu comercio internacional, co que, ou se consome dentro das fronteiras españolas, ou pouco máis se pode facer que devolvelas ao mar.

Para o resto dos océanos (Atlántico sur, Índico e Pacífico), nos que non hai unha cota de pesca establecida, si había unha cota de toneladas que Transición Ecolóxica estaba disposta a certificar. Non daba para cubrir o volume histórico de capturas, pero polo menos non era un veto como o establecido para a zona norte do Atlántico.

Ese recorte pola vía comercial levou aos palangreiros de superficie afectados a pactar unha especie de repartición informal e distribuír linealmente por barco o total establecido polo departamento de Ribeira. Saían máis ou menos a unhas 20 toneladas por buque no sur do Atlántico e a unhas oito no Pacífico.

Cando aínda estaban capeando eses atrancos, o Ministerio de Transición Ecolóxica cambiou de criterio e complicado aínda máis a xestión desta especie. E dun día para outro, sen avisar, denuncian os armadores. Porque foi a semana pasada cando os empresarios comezaron a ter problemas coas capturas do sur do Atlántico e o Pacífico. Non con todas. Ás que proveñen de augas internacionais, España non lles pon trabas e expide o certificado que permite o seu comercio internacional. Pero ese documento négase a aqueles exemplares que proceden de augas de terceiros países, nos que a frota galega faena legalmente no marco de acordo pesqueiros da UE con eses Estados. Transición Ecolóxica entende que deben ser o país terceiro o que expida o certificado CITES ás capturas que fai a frota española. E eses Estados estranxeiros descoñecen que o teñen que facer, á parte de que carecen de capacidade e, mesmo, de competencias para iso, apuntan desde Orpagu. E o peor de todo é que «en Aduanas dinnos que nin sequera así saben se poderían autorizar a entrada do produto», quéixase Parada. En definitiva, que no porto de Vigo hai xa unhas dez toneladas preparadas para a súa destrución. E outras tantas están en camiño dentro contedores ou alijadas nas adegas dos barcos.

Outra desfeita económica polos bandazos da Administración, aseguran. Unha interpretación que asimila esta especie mariña a un elefante de Botsuana A xerente de Orpagu cre que o problema que agora xurdiu co marraxo derívase de que se está aplicando a esta especie mariña unha interpretación que pode ser válida para un elefante de Botsuana, onde é Gaborone a que debe certificar a súa exportación. Pero, cando se trata dunha especie pesqueira, que toma a orixe do país de bandeira do barco non é tan sinxelo. Eses cambios de criterio e interpretación acenderon aos armadores. «Estamos fartos do acoso e derriba que está a sufrir esta frota, pero sobre todo estamos fartos da falta de respecto coa que a Administración está a tratar a un sector que demostrou a súa responsabilidade a todos os niveis», remacha Parada.

Porque o que está a facer é de todo menos sostible. E xa non só biológicamente. «O que é intolerable é que nos obriguen a destruír un peixe legal e que se atopa en perfectas condicións coma se fose droga, obviando a fame que hai no mundo», sinala o armador Miguel González Pérez, aludindo ao obxectivo de desenvolvemento sostible ( ODS) número 2, que é a fame cero. E é que «nin doalo déixannos», di a xerente de Orpagu. «Dispoñemos dunha licenza que nos permite capturalo. Se non temos ningún outro documento, nin información que nos indique o contrario, como imos saber que debemos tiralo pola borda? É un sinsentido», apunta José Mauri Gómez, armador de Orpagu.

Link: http://www.lavozdegalicia.es

Esta entrada foi publicada en Cedeira, Comarcas, Furtivismo, Galicia, Mar, Politica, Politica Pesqueira. Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s